In the Summertime…

Het is hartje zomer en de mussen vallen bijna spreekwoordelijk van het dak, zo warm is het. Na een interessante vergadering op kantoor wordt het tijd om de auto in te laden, want ja, zo vaak kom ik daar nu ook weer niet, dus neem ik de spullen mee die besteld zijn door mijn klanten. De markt trekt aan, dat is goed te merken, en ik denk nog even terug aan de uitspraken die je als handelsreiziger (om deze term maar eens te gebruiken) wel eens hoort: “Zo, meneer kan zeker geen kleinere auto rijden.” Dan verexcuseer je je maar door te zeggen: “Jawel hoor, maar soms is een iets grotere auto nu eenmaal meer dan wenselijk.” En na een half uurtje passen en meten heb ik eindelijk alles achterin staan wat mee moet.

summertime12

Met een zakdoek veeg ik al het zweet van mijn voorhoofd en stap ik voldaan in de auto om de thuisreis te aanvaarden. Terwijl ik van de parkeerplaats af rij kijk ik op het display: 32 graden, en ik weet dat ik richting het zuiden nog hogere temperaturen tegemoet ga, dus ik zet de airco nog wat enthousiaster aan.


summertime3MGoed en wel op de A9 komt de eerste opstopping, maar met het zonnetje in de rug kan het me vandaag niet deren. Het is tenslotte zomer, en ik zoek in mijn muziekbibliotheek naar het vrolijke nummer van André van Duin ‘Als de zon schijnt’, gevolgd door nog wat lekkere zomerse muziek van Gloria Estefan. Heerlijk!

De rit loopt voorspoedig ondanks de drukte op de weg, tot het moment waarop ik een alarmerende zoemtoon hoor en er een lampje op het display vóór me irritant begint te knipperen… Eén van de bandensensoren heeft iets opgemerkt, maar gelukkig rijd ik nog geen 3 kilometer van de eerstvolgende parkeerplaats. Dus even doorbijten tot ik daar ben. Klik, klak, klik, klak, en met verminderde vaart rijd ik de uitvoegstrook op.
Tussen al het vrolijke vakantieverkeer en mensen met caravans achter de auto zet ik mijn auto stil en stap uit. Ik hoor het al: sssssssssss, dus er zal wel iets in de band zitten. Ik bekijk het linker achterwiel, en ja, hoor: een schroef! Natuurlijk, altijd lekker op zo’n zwoele zomerse avond.


Handig als ik ben besluit ik het reservewiel zelf maar te monteren, en terwijl ik de achterklep open maak besef ik ineens hoe goed de markt ook alweer aangetrokken is: het wiel ligt natuurlijk onder de afdekplaat, die nogal vol staat met allerlei dozen… Dan eerst maar uitladen. Een stel op weg naar vakantie zit even uit te rusten op een bankje in het gras en slaat mij gade. Ik lach ze vriendelijk toe, terwijl ik de eerste dozen op de stoep zet. Na een minuut of 10 heb ik eindelijk het reservewiel te pakken en kijk ik welke materialen de autofabrikant mij gegeven heeft om het klusje te klaren. Een krik (type lichtgewicht, zeker geen garagemodel), een wielsleutel en zelfs een paar werkhandschoenen. ‘Ach, daar moet het wel mee lukken’, en ik begin de krik omhoog te draaien. Denkend aan de heersende temperatuur beginnen de eerste zweetdruppels zich al snel te vormen, en de man aan op het bankje lacht me toe: “Zo, dat is nog eens werken, hè?,” zegt hij leuk bedoeld. Ik besluit bevestigend te knikken en verder te draaien aan de krik. Nog even, dan is het wiel van de grond. Met de krik thuis was het allang gebeurd, besef ik, maar met dit model duurt het toch heel wat langer. En ik denk aan de woorden die een vage vriend ooit tegen mij zei: “Vertegenwoordiger? Aah, dat is een beetje autorijden en met klanten koffie drinken”. Hij zou me bezig moeten zien…

Uiteindelijk weet ik het wiel los te krijgen en plaats ik het reservewiel. Terwijl ik inmiddels voel dat het zweet in stroompjes van mijn hoofd loopt staat de vrouw op van het bankje en komt met een bekertje koffie mijn kant op. “Hier zult u wel aan toe zijn”, zegt ze, “wilt u er melk en suiker in?” ‘Goh, wat een aardige mensen’, denk ik, en bedank haar voor de vriendelijke geste. Ik neem de koffie graag aan en bedank haar voor het bekertje met inhoud.
Terwijl ik de laatste wielbout aan draai stappen de vakantiegangers in hun auto en wenst de man van het stel me spontaan veel succes, en ze vervolgen hun weg naar de vakantiebestemming terwijl ik ze een aangename vakantie toe wens.

De velg met de inmiddels lege band leg ik achterin en veeg nog maar eens het zweet van mijn hoofd. ‘Autorijden en koffiedrinken’, tja, zo kun je het ook zien en begin ik de dozen en andere spullen maar weer in te laden.

Met nog steeds een lekkende koppakking start ik de auto, en de airco begint de binnenkant van de auto gelukkig af te koelen. Maar voordat ik weg wil rijden start ik Spotify en begin ik te zoeken, want ik kan toch niet vertrekken zonder het ultieme bijpassende nummer te draaien. En na enig zoekwerk vind ik hem: DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince met ‘In the Summertime’. Nog even wat harder zetten en dan kunnen we weer.

Met een brede grijns op mijn gezicht zet ik mijn zonnebril op en rijd ik de snelweg weer op, op weg naar huis.



Foto galerij

Grootste Noest!

 image1
Op vakantie kwamen we hem tegen. Officieel de grootste noest van de wereld.

Je hoeft soms niet ver te gaan...

om een heuvellandschap tegen te komen. 
Vloer maar overgeschuurd na een 'foutje' van de voorganger. Je hebt vakmannen en potloden in het leven...

heuvel1
Vóór het schuren

heuvel2
Na één keer schuren met P40

Welkom!!!

Welkom-Foto-Galerij

Fort Knox

Fort-Knox