Parket CSI…

Onlangs kreeg ik een belletje van een gewaardeerde klant van mij. Of ik eens naar een vloer wilde komen kijken. Er was een klein ongelukje gebeurd en de vakman in kwestie wilde graag van mij weten of het probleempje nog op te lossen was. De precieze omschrijving van het probleem kreeg ik moeilijk boven water, waarop we uiteindelijk voor de dag erop een afspraak maakten. Je wilt tenslotte zo snel mogelijk dat de mensen in kwestie kunnen genieten van een mooie vloer.

ferguson-pd-investigating-fatal-shooting


Het is die dag nog heel vroeg in de ochtend, op uitdrukkelijk verzoek van de consument, zo hoorde ik van de parketteur. Dus ik parkeer mijn auto netjes op het afgesproken tijdstip aan de overkant van de straat, en neem mijn koffertje met spulletjes en meetapparatuur mee. Je weet tenslotte nooit wat er precies aan de hand is…

Nieuwsgierig bel ik aan, benieuwd naar de situatie die ik aan zal treffen. Door het keukenraam zie ik dat de parketteur al aanwezig is, en zo op het eerste oog de rest van het betreffende gezin ook.
‘Gezellig’, denk ik nog, en zie uit naar een heerlijke kop koffie op dit ongewone tijdstip, maar ik hoor al een hoop gekrijs. Oeps, als kinderloos vader moet ik daar altijd weer even aan wennen, zeker zo ’s ochtends vroeg. ‘Dat wordt even doorbijten’, denk ik bij mezelf.


Do-not-crossMoeder de vrouw doet de deur open, en aan haar stem te horen heeft ze datgene wat ze mee heeft gemaakt nog geen plaatsje weten te geven. De koffie die ik in gedachten heb zit er even niet in en nog voordat ik de betreffende parketteur, de echtgenoot en de kinderen een hand heb kunnen geven wordt er een beschuldigende vinger richting de ‘dader’ gewezen: “Zij heeft het gedaan,” zegt de moeder, en ze wijst naar dochterlief van een jaar of vier. En die staat heel beteuterd tegen de deur van de koelkast aan, proberend ergens een beetje sympathie van iemand te krijgen.
Ik probeer de kalmte in het gezin terug te krijgen, maar slaag daar in eerste instantie nog niet in. Waarop ik de directe vraag maar stel: “Maar wat heeft uw dochtertje dan gedaan, mevrouw?”
“Nou,” zegt ze, “de parketteur was de deur nog niet uit of ons dochtertje komt vanuit haar speelkamer naar beneden gerend, spurt de vloer op, glijdt uit en ligt languit in de nog natte lak. Weet u wel hoe lang wij hebben moeten sparen om deze vloer weer mooi te krijgen?”
Ik begin heel snel in de gaten te krijgen dat ik maar eens moet gaan kijken hoe erg de schade (eigenlijk niet) is, en vraag of ik door mag lopen de kamer in. “Natuurlijk,” antwoordt mevrouw, en ik geef een knipoog naar het kleine meisje dat er nog steeds beteuterd bij staat.
Op de vloer aangekomen moet ik proberen mijn lach in te houden: het lijkt wel een stille getuige van een aflevering van CSI… Ik tel, en zie dat het meisje drie stapjes heeft gedaan, begon te glijden en uiteindelijk met haar kleine-mensen-lichaampje onzacht in aanraking moet zijn gekomen met de prachtige afzelia-vloer die zich in de woning bevindt. De afdruk van wat haar bips moet zijn geweest is duidelijk te herkennen…
Direct draai ik mij om, richt me tot het dochtertje, en vraag of ze pijn heeft gehad nadat ze gevallen was. Het meisje knikt, en weet dat ze stiekem een bondgenoot begint te krijgen. De moeder beseft in één keer dat de vloer wel belangrijk is, maar dat haar dochtertje op die leeftijd nog véél kwetsbaarder is dan het hout op de vloer, en een licht beschaamd gevoel bekruipt haar.
De parketteur komt er ondertussen ook bij staan, en samen bekijken we hoe we het probleem voor dit gezinnetje op kunnen lossen. Ik stel hem voor dat we de kleine meid maar eens moeten helpen, pap en mam tevreden moeten krijgen, en uiteindelijk een mooi stukje service kunnen laten zien: de parketteur zorgt ervoor dat de vloer stevig gepolijst wordt, ik zorg voor een nieuwe can lak, en de vloer wordt nog een keer afgelakt.
Ik vraag of mam en pap dat een goed idee vinden? “Natuurlijk,” zeggen ze tegelijk, waarop ik stel dat een kop koffie voor de parketteur en mijzelf wel op zijn plaats is. “Nou, die zal ik dan maar gelijk gaan zetten,” zegt mevrouw. Ik breng ondertussen mijn koffertje even naar de auto en zoek in één van de vakken naar twee sleutelhangers die wij als promomateriaal ooit meegekregen hadden. “Wellicht dat ik die koters daar blij mee kan krijgen,” denk ik bij mezelf.

Do-not-cross-doorBinnen aangekomen zit iedereen inmiddels rond de eettafel, de kopjes koffie staan al vers dampend te wachten, en de kleine meid kijkt me vertederend aan als ik haar en haar broertje beiden een sleutelhanger geef. “Die hang ik zometeen direct aan mijn fietsensleutel,” zegt ze.
‘Gelukkig’, denk ik bij mezelf, ‘zo kan iets wat voor iemand anders een groot probleem leek, op eenvoudige wijze opgelost worden’. Op de vraag van de parketteur hoe hij dit had kunnen voorkomen kon ik maar één ding bedenken: de deur voortaan dichttrekken en van stijl tot stijl aftapen. Maar om er dan preventief ècht een Plaats Delict van te maken leek ons allebei wat te ver te gaan.
Mijn dag kon verder niet meer kapot, en elke keer als ik door het stadje rijd waar deze vloer ligt moet ik weer aan CSI denken…

 

 

 

 

 



Foto galerij

Grootste Noest!

 image1
Op vakantie kwamen we hem tegen. Officieel de grootste noest van de wereld.

Je hoeft soms niet ver te gaan...

om een heuvellandschap tegen te komen. 
Vloer maar overgeschuurd na een 'foutje' van de voorganger. Je hebt vakmannen en potloden in het leven...

heuvel1
Vóór het schuren

heuvel2
Na één keer schuren met P40

Welkom!!!

Welkom-Foto-Galerij

Fort Knox

Fort-Knox